دانشگاه علامه طباطبایی پژوهش های ترجمه در زبان و ادبیات عربی 2980-7735 15 33 2025 09 23 Comparative Evaluation of Translators’ Performance in Rendering Antimetabole-Based Passages of Nahj al-Balagha همسنجی عملکرد مترجمان در برگردانِ پاره‌‌گفت‌‌های عکس‌‌محورِ نهج البلاغه 27 51 18331 10.22054/rctall.2025.82365.1757 FA علی نجفی ایوکی دانشیار، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه کاشان، اصفهان، ایران Journal Article 2024 10 10 One of the important rhetorical techniques used by distinguished orators to convey intended meanings is the technique of <em>antimetabole</em> or reversal. Imam Ali, peace be upon him, as an unparalleled speaker, employed this technique in his sermons to depict ideas and invested it with a heavy semantic load. Through his linguistic competence, he sought to create harmony between linguistic form and intended meaning and, by doing so, to communicate his ideology to the audience. In view of the significance of the position and function of antimetabole in <em>Nahj al-Balagha</em>, this study examines the translations of Mohammad Dashti and Abd al-Majid Maʿadikhah as its research corpus and, using a descriptive analytical approach, analyzes the rendering of antimetabole-based passages in the sermons. The analysis focuses on whether meanings are successfully conveyed, whether structural correspondences are recreated or overlooked, and whether linguistic economy is observed or ignored. The aim is to reveal the extent of the two translators’ understanding of the implications of this technique, how it is reproduced in the target language, and the degree of attention paid to linguistic economy and initial minimalism. The findings indicate that both translators recognized this technique in the source text and sought, during translation, to recreate it in Persian through repetition of the core antimetabolic structures and through new arrangements of corresponding words in order to implement the same expressive strategy in the target language. Nevertheless, at times semantic and structural constraints have prevented full reproduction of antimetabole in the target language. یکی از شگردهای مهمی که سخنوران صاحب نام در فرایند انتقال مفاهیم مورد نظر از آن استفاده کرده‌‌اند تکنیک «عکس» یا «تبدیل» است. امام علی علیه السلام به عنوان یک سخنور بی‌‌بدیل، برای ترسیم اندیشه‌‌ها در خطبه‌‌های خود از شگرد یادشده بهره گرفته است و بارِ معناییِ زیادی را بر دوش آن قرار داده و تلاش نمود با توانش زبانی خویش، میانِ ساخت زبانی و مفهوم مورد نظر هماهنگی و همسویی ایجاد نماید و از رهگذر آن، ایدئولوژی خود را به مخاطب القا نماید. در پرتو اهمیت جایگاه و کارکرد شگرد عکس در نهج البلاغه، پژوهش حاضر می‌‌کوشد با انتخاب ترجمه محمد دشتی و عبد المجید معادیخواه به عنوان جامعه مطالعاتی، به روش توصیفی- تحلیلی، نحوه برگردانِ پاره‌‌گفت‌‌هایِ عکس‌‌محورِ خطبه‌‌های نهج البلاغه را از منظر رسایی یا نارسایی دلالت، بازآفرینی یا گذر از تناظر در ساخت، رعایت اقتصاد زبانی یا نادیده گرفتن آن مورد واکاوی قرار دهد تا از کیفیت فهم آن دو مترجم نسبت به دلالت شگرد یادشده، چگونگی بازتولید آن تکنیک بیانی در زبان مقصد، و میزان توجه به اقتصاد زبانی و کمینه‌‌گراییِ نخستین پرده بردارد. بررسی گویای این است که هر دو مترجم به وجود این تکنیک در متن مبدا شناخت داشته‌‌اند و کوشیده‌‌اند در فرایند برگردانِ متن، از رهگذر تکرار سازه‌‌های اصلی عکس، آن را در زبان فارسی بازآفرینی و بازسازی نماید و با آرایش جدید واژگان متناظر، آن راهبرد بیانی را در زبان مقصد پیاده‌‌سازی کنند. با اینهمه گاهی اوقات محدودیت معنایی و ساختاری مانع از بازآفرینی عکس در زبان مقصد شده است. https://rctall.atu.ac.ir/article_18331_b44e893e783145cb458f594c9f1ec3f2.pdf