تدویر یک پیوند وزنی است که مصداق آن در شعر نو با شعر سنتی متفاوت است. بدین صورت که در شعر قدیم کلمه ناتمام می ماند و بخشی از آن به مصراع بعدی منتقل می شد. اما در شعر نو، کلمات تمام و کمال می آیند و این تفعیله ها هستند که ناقص و ناتمام اند و بخشی در یک سطر شعری و بخش دیگر در سطر بعدی می آیند. این شگرد شاعری چه خودآگاه به کار رفته باشد چه ناخوداگاه بیانگر معنا و مفهومیست که می توان آن را در دو سطح ساختار و معنا تحلیل و بررسی کرد و برای آن انواعی در نظر گرفت.
ناظمیان، رضا. (1391). کاربرد تدویر یا تفعله شکسته در شعر نو. پژوهش های ترجمه در زبان و ادبیات عربی، 2(3)، 97–120. https://doi.org/10.22054/rctall.2012.6979
MLA
ناظمیان، رضا. "کاربرد تدویر یا تفعله شکسته در شعر نو"، پژوهش های ترجمه در زبان و ادبیات عربی، 2، 3، 1391، 97–120. doi: 10.22054/rctall.2012.6979
HARVARD
ناظمیان، رضا. (1391). 'کاربرد تدویر یا تفعله شکسته در شعر نو'، پژوهش های ترجمه در زبان و ادبیات عربی، 2(3), pp. 97–120. doi: 10.22054/rctall.2012.6979
CHICAGO
ناظمیان، رضا، "کاربرد تدویر یا تفعله شکسته در شعر نو." پژوهش های ترجمه در زبان و ادبیات عربی، 2 3 (1391): 97–120, doi: 10.22054/rctall.2012.6979
VANCOUVER
ناظمیان رضا. کاربرد تدویر یا تفعله شکسته در شعر نو. پژوهش های ترجمه در زبان و ادبیات عربی. 1391;2(3):97–120. doi: 10.22054/rctall.2012.6979
